…
وقتی که با نوشتنم
خنده ات گرفت
و
من که از نفهمیدنت
بغض! ↓

بعد گریه ام گرفت

☾

انتهای تمام این خیابان ها

بن بست است !

اینجا

شهر تنهایی هاست

“خاک دوباره با من آشتی کرد”

علی:سیا مامانم چند روز پیش سکته کرد مرد

سیا:تسلیت میگم ولی غصه نخور مامانت رفت باباتو که هنوز داری کمکش کن

1ماه بعد

علی:سیا یادته گفتی غصه نخور بابات که هست کمکش کن  بابامم دیروز مرد

در آن دور دستها

آنجا که آسمانها زمین را لمس میکند

سلام محمد ،من پول این قرصا ندارم میدی بعدا بت بدم

محمد:باشه ،طوری نیست من میدم

پزشک:آقا این پول کمه شما گفتید قرص دوستتونم حساب میکنید

محمد :باشه ولی پانصد تومان کم دارم میرم از خونه میارم !

پ.ن:پانصد تومانی که کم آورد پول قرص رفیقش بود

“ناکام و باکره مرد یه وقت فکر نکنید مشکل داشت خودش نخواست”

اى پروردگار راستگویان و برگزیدگان

اى پروردگار بهشت و دوزخ(من دوزخ)

اى پروردگار کوچک و بزرگ(من کوچک)

اى پروردگار دانه و میوه جات(من دانه)

اى پروردگار نهرها و درختان(من درخت)

اى پروردگار دشت و بیابان ها(من بیابان)

اى پروردگار خشکیها و دریاها(من خشکی)

اى پروردگار شب و روز(من شب)

اى پروردگار پیدا و نهان

پروردگارا با اینهمه که از من میگویی به اینان بفهمان آیا بنده ی تو نیستم؟

اینطوری تعریف میکنه:

من احمق حرف بابام رو باور کردم و پیچیدم تو خاکی.  20کیلومتر از جاده دور شده بودم که یهو

ماشینم خاموش شد و هرکاری کردم روشن نمیشد. وسط جنگل، داره شب میشه، نم بارون هم گرفت.

اومدم بیرون یکمی با موتور ور رفتم دیدم نه میبینم، نه از موتور ماشین سر در میارم!!

راه افتادم تو دل جنگل، راست جاده خاکی رو کرفتم و مسیرم رو ادامه دادم.

دیگه بارون حسابی تند شده بود.

با یه صدایی برگشتم، دیدم یه ماشین خیلی آرام وبی صدا بغل دستم وایساد.

من هم بی معطلی پریدم توش.

اینقدر خیس شده بودم که به فکر اینکه توی ماشینو نیگا کنم هم نبودم.

وقتی روی صندلی عقب جا گرفتم، سرم رو آوردم بالا واسه تشکر دیدم هیشکی پشت فرمون و صندلی جلو نیست!!

خیلی ترسیدم!

داشتم به خودم میومدم که ماشین یهو همونطور بی صدا راه افتاد.

هنوز خودم رو جفت و جور نکرده بودم که تو یه نور رعدو برق دیدم یه پیچ جلومونه!

تمام تنم یخ کرده بود.

نمیتونستم حتی جیغ بکشم، ماشین هم همینطور داشت میرفت طرف دره.

تو لحظه‌های آخر خودم رو به خدا اینقدر نزدیک دیدم که بابا بزرگ خدا بیامرزم اومد جلو چشمم.

تو لحظه‌های آخر، یه دست از بیرون پنجره، اومد تو و فرمون رو چرخوند به سمت جاده

نفهمیدم چه مدت گذشت تا به خودم اومدم.

ولی هر دفعه که ماشین به سمت دره یا کوه میرفت، یه دست میومد و فرمون رو میپیچوند.

از دور یه نوری رو دیدم و حتی یک ثانیه هم تردید به خودم راه ندادم.

در رو باز کردم و خودم رو انداختم بیرون.

اینقدر تند میدویدم که هوا کم آورده بودم.

دویدم به سمت آبادی که نور ازش میومد رفتم توی قهوه خونه و ولو شدم رو زمین

بعد از اینکه به هوش اومدم جریان رو تعریف کردم، وقتی تموم شد، تا چند ثانیه همه ساکت بودند

یهو در قهوه خونه باز شد و دو نفر خیس اومدن تو، یکیشون داد زد:

ممد نیگا! این همون احمقیه که وقتی ما داشتیم ماشینو هل میدادیم